In ons werk bij Vitaedes Zorg komen we elke dag bij mensen thuis. Dat is een voorrecht. Je wordt onderdeel van hun dag, hun gewoontes en hun leven. Je leert hoe iemand zijn koffie drinkt, wat ze graag uit het raam zien en waar ze over praten als het stil is in huis.

Die band die je opbouwt, is niet zakelijk. Het is menselijk.

Wanneer een cliënt achteruitgaat, verandert onze rol. We zijn er dan niet meer alleen om te helpen met de zorg, maar vooral om er te zijn. Soms is vasthouden belangrijker dan verplegen.

Het overlijden van een cliënt is nooit een ‘routine’. Elke keer is het een moment van bezinning. We verliezen iemand die we kennen. We zien ook het verdriet van de familie, die in hun eigen huis afscheid moet nemen. Dat is intens en rauw. Wij staan in die laatste dagen zij aan zij met de naasten. Niet als een externe partij die zijn werk komt doen, maar als mensen die samen met hen die laatste weg lopen.

Na een overlijden nemen we de tijd om afscheid te nemen. We spreken de familie, kijken terug op de tijd die we samen hadden. Dat hoort er voor ons bij. Het is een erkenning van de mens die er niet meer is en van de band die er was.

Voor ons is zorg geen afvinklijstje van medische handelingen. Het is het besef dat we het leven van mensen van heel dichtbij mogen meemaken, tot aan het einde toe. Dat vraagt om betrokkenheid, en soms om een traan. Dat is wat wij bij Vitaedes Zorg normaal vinden.