Ergens in Almere zit een student op de bank, starend naar een scherm dat eindeloze mogelijkheden toont, maar die tegelijkertijd als een beklemmende muur aanvoelen. Even verderop in de wijk zit een oudere aan tafel, kijkend naar een lege stoel en een wereld die in een tempo voorbijraast waar hij of zij soms de aansluiting bij verliest.

Het lijken twee werelden die niets met elkaar te maken hebben. Toch merken we bij Vitaedes Zorg dat er in die ogenschijnlijke tegenstelling juist iets heel moois verborgen ligt.

De gedeelde taal van aandacht

Als we bij Vitaedes Zorg bij onze cliënten over de vloer komen, zien we vaak dat het niet alleen gaat om de verpleegkundige handeling of het huishoudelijke steuntje in de rug. Het gaat om de menselijke ontmoeting. En in die ontmoetingen vallen de leeftijdsverschillen soms weg. We zien dat onze oudere cliënten vaak een enorme behoefte hebben om hun levensverhalen te delen, om te laten zien dat ze er nog toe doen. Tegelijkertijd zien we om ons heen, in de maatschappij, dat veel jongeren worstelen met een enorme prestatiedruk en de eenzaamheid die hoort bij het constante ‘moeten’. Het is niet zo dat de één de oplossing heeft voor de ander. Het is eerder zo dat ze elkaars spiegel zijn in een wereld die voor iedereen soms te snel draait.

Wat er gebeurt als we de muren weghalen

We merken dat wanneer generaties elkaar echt spreken, de druk bij de jongere een beetje afneemt door de rust en ervaring van de oudere. En de oudere voelt zich weer verbonden met de tijd van nu door de frisse blik van de jongere. Het is geen ‘project’ of ‘beleid’ van onze kant. Het is eerder een observatie van wat er gebeurt als je mensen met elkaar in contact brengt. Je ziet verhalen ontstaan. De student die leert dat een leven met tegenslagen nog steeds een rijk leven kan zijn. De oudere die zich door een jongere gewaardeerd voelt om wie hij of zij nu is, in plaats van om wat hij of zij vroeger was.

Een uitnodiging tot luisteren

Wij geloven dat zorg in de toekomst misschien wel vaker gaat over het stimuleren van die ontmoetingen dan alleen over de zorgtaken zelf. Want uiteindelijk zijn we allemaal op zoek naar hetzelfde: ergens bij horen, gezien worden, en een gesprek dat ergens over gaat. Als wij door onze wijk lopen en zien hoe mensen met elkaar omgaan, hopen we vooral dat we vaker de tijd nemen voor die “stilte tussen de generaties”. Een luisterend oor kost niets, maar voor degene aan de andere kant van de tafel kan het alles betekenen.